6.05.2017

Je houdt geen rekening met mijn gevoels, zei ze. Ik wilde naar haar schreeuwen, roepen dat zij het had uitgemaakt. Dat als het aan mij lag, we nog samen zouden zijn, dat ik de rest van mijn leven met haar had willen doorbrengen. Dat de chick die ik gister naast me had liggen me had laten afvragen of ik ooit nog zo veel van iemand zou houden als van haar. Dat de tranen brandde achter mijn ogen in de ochtend toen het een ander lichaam was dat ik betastte met mijn handen. Ik riep niks. Ik wilde haar geen pijn doen, het gesnik aan de andere kant van de telefoon was genoeg om me in de trein te storten en haar te willen troosten. Ondank alle ruzies, ondanks de vele keren dat ik haar had vergeven voor haar daden. Zachtjes vertelde ik haar dat het niet mijn intentie was geweest. Dat ik het ook niet zo wilde, maar verder moest. Langzaam beseftte ik dat verder gaan geen optie was. Zij kwam in mijn leven toen ik haar nodig had. Zij was mijn nieuwe leven. Zij was het huis dat ik zo mistte, maar wat nooit meer terug zou keren. Hoe meer ik er over na dacht hoe meer ik me bedacht dat ik net zo erg was als haar. Ik had haar gebruikt. Ik had haar gebruikt om mijn verdriet te kunnen vergeten. En nu ze weg was mistte ik dat. Ik mistte de armen die me troosten, de dagen die me deden lachen. Ik mis het idee dat er toch nog wat goeds bestaat. Geen van de seks partners na haar kon het verzachten. Harder moest het, harder. Alsof ik niks beters meer verdiende. Ik wil me geliefd voelen, ik wil me niet geliefd voelen door een ander. Niemand weet hoe ik was in de eerste maanden. De maanden waarin mijn bed mijn huis was, en zij het enige was dat me af en toe naar de wereld van de levende trok. Niemand weet hoe ik stapje voor stapje weer wat ging ondernemen. Mijn rots ging weg. Na tallozen beloften dat ze zou blijven, viel ze weg. 

Nu is er geen rust meer in de zee. Ik vraag mezelf af waar het leven me naar toe zal leiden. Er is geen plan meer. Reizend door het land, met mijn inboedel in mijn rugzak gaan de dagen voorbij. Af en toe lijkt de storm te kalmeren. Dat is op momenten dat ik even doe alsof het leven nog was zoals eerst. Saai. Gaat het dan door me heen. Wat is dit saai. Ik val terug in de dagen waarin mijn bed een hol wordt, met enkele borden er naast. Waarin Netflix me niet meer kan voorzien omdat alles al is bekeken. Ik kan niet terug naar een leven voor haar, want dat leven is er niet meer. Ik ben het zat om me te voelen als een slachtoffer van het leven. Ik ben het zat met het verdriet. Ik ben het zat om bang te zijn voor de volgende dag. Te voelen als een schim. Want dat ben ik niet. Ik ben klaar met geloven dat geluk niks voor mij is. 


1.12.2017

Altijd op zoek naar de letters,
van aan nooit verwoorde zin.
Mens. Laat het rusten,
achtervolgen me,
laat me dan met rust.
Hoe kan ik, het vel van mijn lijf scheuren,
wanneer alle mensen tellen,
me na gaan met
naald en draad.
Hoe meer hechtingen mijn lichaam siert,
hoe meer het breekt
wanneer de wonden helen.

Stromend bloed van een bron
die allang is verdwenen
Mens. droog dat bloed,
siddert het vuur,
laat me dan niet branden.
laat me niet hoeven doven,
als een stem die vervaagt in de verte.

Het rood doet me goed,
laat zien, dat ik
niet iets ben dat
verdampt in de lucht,
hoe meer cellen als een tattoo graveren,
hoe meer de droom,
weg heeft van de werkelijkheid.

1.11.2017

Dood.
Dood is niet mooi.
Hartverscheurend is nog lang niet het ergste woord,
en zwart is niet de donkerste kleur.

Het is niet voor de laatste keer uitademen.
Het is voor de laatste keer inademen.

Het is niet rust dat je lichaam krijgt,
Het zijn je spieren die verkrampen.

Het is niet zachtjes huilen in een hoekje.
Het is gillen, schreeuwen, snikken, snot.


Dood is niet mooi
en zal het dat ook nooit zijn.

8.25.2016

20 YEARS; LIFE OF MOUNTAINS

***

I'S A LONG LIFE TO LIVE. I have lived so many lives. I flout tough time, not knowing where I am going. The destination is unclear, clouded yet hopeful. I have lived so many lives in just 20 years. I feel old and I feel young. I know how it feels to hate yourself so much that every second is hard, I know how it feels to think people will be better of without you , how it feels when getting up in the morning is so hard because you don't see why you should. I know how an addiction feels, how it made you lying to the ones you love. How it feels when you think that recovery will take away a part of you. I know how it feels when the only highlights you feel aren't the sober ones and how it feels when acting strong is the only possible option to do... But I also know that things will get better, I know that I am strong. I know that good days exist and that only one can outweight so much bad days. I know that there is hope. I know the sun will come up each day and brings opportunities. Everyday I chose the sun in me. So what ever is coming, that will also pass by. 

IT'S A LONG LIFE TO LIVE. I have lived so many lives in just 20 years. Maybe I am lucky with a life of mountains. So low and so high. Just 20 years give's me the fear of the coming ones - there are sill so many years to come. But I am young and there are still a lot of things to happen. 

Now, I am at a point where everything will change, lost. But it feels good to be lost in the right direction. Maybe not everything will work out, but maybe seeing if it does will be the best adventure ever. So for know: I am curious where I will be in a year. 

Love, 
Rosalie 


7.11.2016

ILLUSTRATION #4 and random talk



I still am amazed about how much you can do with just a drawing. I started off in my notebook by writing down the quote from Van Gogh: Admire more, most people don't admire enough. I decided to draw something on the page next to it and so became the crying woman. I took photo's of the pages with my phone and send them to my laptop. Like always I decided that my own handwriting wasn't as nice as I thought it would be on the screen. So I decided to open some editing programs I found through google. Made the contrast of the drawing a little bit better and edited the quote in it. And so on and so on until it became this illustration. It's weird how you start of with one idea and end up with something totally different. I like that, I like it how idea follows idea and how they manage to become something. Something you never imagined it would be. It makes me feel happy like a child in a candy shop. I completely forget about the time. I started in the morning, determent to just make a small thing, and ended up late in the evening with " something not so simple".

Both quotes are from Van Gogh, even though the drawing is not made in his style. Van Gogh is probably one of my favorites artists. Not only because his paintings are incredible, but also because he himself is so interesting. Do you know that at one point he ate yellow paint. Determent that the paint would color his organs yellow. He thought that someone with yellow organs could never be unhappy, yellow is by all means a happy color. His life is a sad story about a man who wanted to be happy, no matter what. But like I read somewhere: Perhaps it's good to suffer. Can an artist do anything if he is happy? Would he ever want to do anything? What is art after all but horribel inclemency of life? 

So maybe that's what I tried to capture, that something so sad can also be beautiful. 

LOVE, ROSALIE 


5.19.2016

THE FIRST MONTHS OF 2016


from left to right, what I've been up to for the past months 

1. How to start a year better than to travel? I've never really mentioned it on Silence & Noise before but in the first week of Januari I flew off to Budapest. Months later and it still is one of my favorite memories of the year until now. It was totally random booked at sprs.me ( which means that we only knew a couple hours before we flew what our destination was going to be.) Budapest is really a beautiful city. I don't really have a lot of recommendations because we mainly walked through the whole city until we bumped into something beautiful.

2. The goodbye party of a dear friend. She took off for five months for an internship in Shanghai. The months are almost over and I can't wait to see her again! Although I really missed her for the past months this evening was amazing. We took a lot of photo's with the three of us, made music, laughed and finally went clubbing. 

3. Two stickers I got from a friend of mine. I both put them on a mirror in my room and they always make me smile. 

4. CARNAVAL! I can't believe it's been that long ago already. Like every year this year was full of early mornings, dancing in parades and beer the whole day long. Every time it is an highlight of the year. 

5. The photo may be silly but that day is a day to remember. I don't think I will ever forget it. One of my housemates and best friends decided out of the bleu that she wanted her tongue pierced. Like always I was the chosen person to go with her to the tattoo and piercing shop. It had been a while for me too since I got something new, and for some reason I tend to get nervous when I don't change something now and then. Since we decided to get her tongue pierced that evening I thought that it would be fun to get something too. Until the minute we walked into the shop I doubted what to take. And so happend my second tattoo; a small moon and a star behind my ear. We both smiled, it is so "us" to do this kind of things. 

6. A while ago we had a photoshoot with whole the family ( including the dog ofcourse) We couldn't have picked a better time to do this. Don't you think my hair and outfit match really good with the dog? Kinda creepy.. 

7. This photo was taken when a friend an I went to LONDON CALLING in Amsterdam for the weekend. We both knew some small bands that were coming. It actually really felt like a weekend on vacation, which was exactly what I needed. 

8. I picked up drawing again, but I think you already've guessed that. 

9. recently I found some "old" CD's in my room at my parents place. My music taste from two years ago was pretty good, so I try to re-discover it. 

10. Liberty day, the 5th of May. It was a really nice day. Live music, drinks, my best friend an the sun all day. 

11 & 12. Two weeks ago I went to Amersfoort with my parents to meet my sister and her boyfriend there. It felt like a hot summer day on vacation. I've been once in Amersfoort before but none of the others had, so we walked around discovering the city and went to "The house of Mondriaan" which was more interesting that I thought it would be. It had been a while since we did something together as a family, I almost forgot how much fun that could be. 

 On to the next months of 2016!

Love, 
Rosalie 

5.08.2016

SHORT STORY: VERHALEN VERZAMELAAR

***

Hoe meer ik er over denk hoe beter de term. Het was niet bewust toen ik grapte dat ik verhalen verzamelde, het moment dat ik het echter zei voelde het juist. Verhalen verzamelaar. Diegene die me kennen weten dit. Elke dag opnieuw. Ik wil je vertellen over het bier dat door de lucht werd gegooid en die ik per ongelijk opving en dronk, over de jongen die tegen me begon te praten op het station, de vrouw die me hielp met het uitzoeken van mijn zonnebril ergens vorige zomer en uit Peru bleek te komen. Ik wil je vertellen over hoe ik mensen heb ontmoet, hoe we elkaar alleen opmerkte door de zwarte Allstars die ze droeg, hoe de vriendschap up en downs heeft gehad. Ik wil je vertellen over de mensen om me heen, de lange lange nacht waarin mijn moeder me uit mijn bed riep om de hond te zoeken. Vertellen over hoe mijn muzieksmaak door een klein papiertje compleet veranderde. Alles heeft een verhaal, alles is een verhaal.

Het begon al toen ik klein was. Elke nacht voordat ik ging slapen maakte ik een verhaaltje in mijn hoofd. Vaak een meisje, niet ik, dat ouder was en moeilijkheden te strijdt ging. Het meisje werd verliefd en ging dood. Dit ging zo ver dat naar bed gaan voor mij geen straf was. Zodra ik alleen was ging het verhaal verder. Soms wanneer iemand me opviel op straat zou het verhaal over diegene gaan. Ik zou een verhaal verzinnen waarom ze zich zo moesten haasten om boodschappen te doen, over de jongens die met zijn vieren stilzwijgend rookte in het kinder speeltuintje, de oude vrouw alleen in het restaurant.Dit gegeven is me overigens niet bij gebleven. De irritatie dat ik niet wist hoe het echt met de mensen afliep werd me te groot. Ik zou van iedereen willen weten hoe het echt zat. Dat de oude vrouw niet alleen ruzie had met haar man en uit demonstratie maar alleen was gaan eten, maar waarom de eenzaamheid haar echt zo sierde.

Verhalen vertellen was me overigens ook niet vreemd in de jongere jaren. Leeraren moesten  het woord "water" maar te laten vallen en mijn hand schoot al in de lucht. Ik zou vertellen over de boot naar Engeland waaraan ik mijn boten angst aan had overgehouden. Als we het dan toch hadden over boten, vloog ik midden in de aardrijkskunde les naar de VOC, want de verhalen daarover waren ook zo boeiend. Van de VOC ging ik maar meteen door naar de gouden eeuw. En oh ja, spreken is zilver zwijgen is goud. Ja ik hiel mijn mond maar, want op het moment hadden we het over een Tsunami. Waar ik overigens mijn spreekbeurt een keer over heb gedaan. Was het echt zo dat een aardbeving vaak een tsunami uitlokte? Dat de aardbeving in Lissabon echt een van de ergste was? Nee, we hadden het over die in 2004. Een half uur later waren we, tot de ergernis van mijn mede-klasgenoten, eindelijk verder met het onderwerp. Op een dag vertelde de juf dat ik maar moest gaan schrijven. Spreken is zilver, zwijgen is goud was niet zomaar een spreekwoord. De verhalen hield ik vervolgens tot mezelf in het klaslokaal. Mijn ouders, broer en zus moesten er maar aan geloven tijdens het avondeten. Ik begon met schrijven wat geschiedde in een reeks aan "boeken" van maximaal 30 pagina's die alleen stopte doordat: 1.ik te weinig kennis had over de tijd waar ik schreef of 2. ( die het vaakst voorkwam) het verhaal mezelf niet meer boeide. Ik was 12 en er van overtuigd dat ik de beste schrijfster van mijn leeftijd zou worden, dit alles door een Juf die me mijn mond wilde snoeren.

Overtijd leerde ik dat iedereen wil vertellen. Het is een gewoonte geworden om je leven zo interessant mogelijk te maken voor anderen. Zoals ik het zie is het de kunst om er een verhaal omheen te bouwen. Over de tijd worden het er steeds meer. Alle die ik zou willen vastleggen. Niet om andere te laten lezen maar voor mezelf, met een open einde; er zijn nog zoveel verhalen om te komen. Want, zo bedacht ik me, is het leven niet een grote opsomming van verhalen?

Liefs,
Rosalie

4.29.2016

ILLUSTRATION #3 PARADISE

I am going to start a new "series" with drawings of some of my favorite artists.

I actually never really liked Lana del Rey. Her music seemed to soft for me. I liked hard guitars and a beat faster than I could dance on. Yet lately I've turned around. It is dark, it's poetic, sad and dramatic.  Just as I like the movies that use her music in their soundtrack. Pour myself some wine, put on her music and flow away on a hot summer day. Lose myself in the lyrics. Act like my life is a costume drama of 2 and a half hour where it is allowed to be over dramatic, to surround yourself with empty bottles, smoke a lot of cigarettes, dance around like nothing matters and all we care about is having fun.  Because now we are young and free. 



Love, Rosalie 

4.17.2016

TENERIFE #2 FEEL THE FEAR, DO IT ANYWAY



The sea side. in the touristic South. The part of the Island where the temperature nearly does not change during the seasons. Where surfers enjoy the big waves from dawn to sunset. Where the salt air makes your hair curly and the sound of the sea is always on the background. 

There is something so lulling in the sound of the sea. Yet the way it can be calming song or destructive nightmare is something so curious. Perhaps if the sea was a person it would be an old, bearded and happy man with so many millions of years worth stories that we'll other wise never know. Nostalgia streams through your veins, fear of the unknown. 

That day I experiences both sides. I love the sea, the water, while we were sliding over the water on the small boat. The sun burned on our heads while the tourist guide explained some facts about the whales we were about to see. As I am afraid of any kind of fish or animal that lives in the sea the choice to spot hem was not made by me. Yet like every year I cannot deny that it is something beautiful to see. The big creatures under the water, the soft waves that makes the boat move on a beat. The tourist guide had an other theorie about the sea, while we were softly bounced back and forwards he said; " The sea is like a woman, when she is calm she is the most beautiful thing to look at, but when she is angry - you better run." 

That evening we decided to go jet-skiing. We waited long for the guide to come back with the previous group. While we waited it got darker and darker and by the time he finally came back we would only have 30 minutes left before the sun went down. Since there are no lights on the Jet ski it is not recommended to go onto the water this close to sunset. But we already paid for our hour and so we went. While we drove out of the harbor we saw people shaking their heads to our guide. They called us crazy for going on to the sea this late. Like I've already told you, I am afraid of  the sea. I am afraid of fish and big waves and my fear grew bigger and bigger while we were sliding towards the open sea. There was only a little bit of sun left to give us light. Then, the second we got out of the safe walls of the harbor, our guide went off. Soon we almost lost him out of side. My brother, who controlled the Jet ski, tried to go after him. It was both our first time on a Ski and the sea beneath us looked like big black waves who wanted to take us with them. We went faster and faster, the salt water made our eyes water and some times we flew through the sky for a few seconds before we landed hard. We attacked the sea while we flew harder over it. My brother and I went faster behind our guide and I knew we were both afraid. In that moment we both started to laugh really hard. While the tears streamed down our faces and our bodies were stiff from fear we laughed because it seemed like the only logical thing to do. I took a breath, felt the adrenaline and shook hands with fear. My body relaxed and while the sun was already vanished behind the sea, the waves became bigger and the sea only more terrifying, I relaxed and enjoyed the trip. 

Afterwards I looked like I walked through an tornado. My make-up was washed off and my hair looked like it was full of hairspray, but it was worth it. I got over my fear, and it was worth it.